Bazen.

http://fizy.com/#s/1ai6wo

Bir sabah uyanır insan.
O güne kadar sahip olduğu tüm alışkanlıklardan vazgeçilmesi istenir. Tek yapması gereken, hiçbir şeye daha fazla dokunmadan sadece bir adım öteye geçmesidir.
Derin nefes alır.
Ağlar.
Ağlar.
Son bir kez dağınıklığına bakıp, yılların tozlu kokusunu içine çekip, kaybedişlerini aklına kaydedip..
Gider.

Bir süre acı çektiğine inanırken, zamanla ne için acı çektiğini unutmaya başlar.

Aklına aldığı o son görüntü ve kokular kuytu raflardan gün yüzüne hiç çıkmamıştır. Bazen içi bir kere daha kırılmıştır; akraba olan binalarla, tanık olan seslerle..

Zamanla,
Uyandığı bir çok gün onun için pazar olmuştur,
Öyle keyifli.
Düşüncelerine pembe bulaşmıştır,
Öyle iç açıcı.

İnsan tüm 'acısına rağmen' yaşamaya son sürat devam etmiştir işte.
Sadece farkında değildir.